جرات

تو به من
من به تو
جرات بودن می دیم ...

جهنم ...

امشب موهايم مار شد
و دست هايم از چنگك هاي آخته آويخت
تنم كبود از كابوس گناه
روحم اما تاول زده از عطش بوسيدنت
دو دنيا جهنم است
آنجا ازخواستنت
اينجا از نداشتنت...

دارم عادت می کنم...

کدام عاقلی امنِ پر هراس دستهایی مثل دست های مرا


به امنِ بی دغدغه دستی زیبا ترجیح می دهد،

دو دو نزن

من دارم عادت می کنم...







راستی تازگیها دروغ هم می گویم ...



.

.

.

چشمان باز بسته

چشمان بازت را هم که ببندی
نگاهت را می بینم
...
تقصیر تو نیست
چشمهای من یاد کسی نمی ماند.

آرزوهام

آرزوهام بزرگ شدن
کاش با بزرگ شدن بچه ها جیب باباهاشون هم بزرگ می شد ...
بابا!
چرا آرزوهام جوری شدن که حتی نمی تونم بهت بگم...
دلم می خواست آرزوهام همون شهربازی و بادبادک می موند و تو همیشه می تونستی برآورده شون کنی ...

خیس

فکر می کردم جاده بارانی  و شیشه خیس است

نفهمیده بودم تمام راه چشمهایم  می بارید

...

بدهکار من

از اول هم قرار نبود چشمهایم یاد کسی بماند

قرار نبود کسی برای موهایم شعر بگوید و در حسرت دستهایم باشد

تنها فرستاده بودم تا بفهمم چشمهایی هست که می توانم دوستشان بدارم

و دستهایی که نداشته باشم شان

و آسمانی که ببینمش

قرار بود

چشمهایم در چشم برف

دستهایم در دست آب 

و موهایم د راغوش باد برقصد

و من 

همیشه طلبکار خدایی باشم

که اگر باشد

باقی مردم خیالشان تخت

آنقدر بدهکار من هست که طلبی از کسی نداشته باشد

!!!

مهمان

مادربزرگم همیشه توی چایی من مهمان می دید

حالا

مدتهاست مادربزرگ نیست

مهمانها همه یا توی کیسه پودر شده اند

یا پشت چای صاف کن ماندند

مهمانهای این روزها همه ناخوانده می آیند

...

موهایم

موهایم
جایشان دور انگشت های پسرک کولی
میان دستهایش
و در نگاه تو
و تمام مردهای قصه هایم خالیست
موهایم را داده ام باد ببرد

...