برگه های بازی

سال نو شد
بی هیچ نو شدنی
تکرار هر روزه روزهایی که دوستشون ندارم
پایان سال بسیار بد و شروع سالی که بعیده خوب باشه...
سال گذشته خیلی چیزها رو عوض کرد
خیلی چیزها رو تغییر داد که کاش اقلا ده سال پیش عوض شده بودن
اگه پارسال کسی ازم می پرسید حتما از همه کارهایی که کردم راضی بودم اما ناگهان دیدم به هیچ باختم ...
حالا می خوام یه آدم تازه بشم ، با دغدغه هایی واقعی و خیلی صریح تر از قبل
منتظر هیچ کس نیستم
منتظر هیچ زمانی حتی
اگه فقط امروز زنده باشم بد باختم
باید برگه هام رو عوض کنم ....

تلخ

تلخ
تلخ تر از همه تلخی هایی دور و بر
برای محمد و خانواده اش صبر می خوام

برای محمد

سلام محمد

می دونم خوب نیستی

چه سخت می گذره این روزا

چه بده که نمی تونی خودت بیایی و با قلم قشنگت بنویسی و من هر چی بنویسم حتما خوب نیست

من چی می تونم بنویسم از دل تنگ تو که تو اون حیاط قشنگ الان بهانه مهدی رو می گیره که با هم بازی کنید و آتیش به پا کنید

دعوا کنید و از درختها بالا برید و داد مامانت رو دربیارید

چی بنویسم که الان حتما پشتت بدجوری خالی شده که داداش بزرگت اونجا وصل به اون دستگاه ها صدات نمی کنه

چی بنویسم از مامان مهربونت که زمزمه های اللهم فک کل اسیرش بهم رسید و من حالا نمی دونم با چه زبونی

 باهاش همراه بشم و داد بزنم که اللهم اشف کل مریض... و چی بگم که حالا به جای اینکه تو و مهدی تو بغلش آروم 

بگیرین اون تو بغل تو می شکنه و چه سخته که ابر باشی و ادای کوه رو دربیاری محمد

آروم باش

خوب می شه

بیا باز به معجزه مومن بشیم

***

مهدی داداش محمد واعظی نویسنده این خانه سیاه است به خاطر یه حادثه 8 روزه تو بخش مراقبتهای ویژه بستری شده

براش دعا کنید

***

نمی تونم وبلاگم رو بخونم  اما می خوام بنویسمش

احتمالا می شه خوندش...

خیس

فکر می کردم جاده بارانی  و شیشه خیس است

نفهمیده بودم تمام راه چشمهایم  می بارید

...

دلم واسه وبلاگم تنگ شده

دلم واسه وبلاگم تنگ شده 

...

برفا آب می شن

همه جا رو برف گرفته

سردمه

روحم سردشه 

اما با گرمای همین تن یخ زده قراره زمستون آب بشه

من ساکتم اما فریادم گوش فلک رو کر کرده

برف ها با گرمی تن من آب می شن

زمستون می ره

برف گرمه

...

***

این خونه زیادی غریبه است و من نا بلد

سه نقطه ها آخر خط وا نمی ایستن! و مجبور می شم بیارمشون خط زیری اگه راه حل دارید دریغ نفرمایید ثواب !یا صواب! داره به هر حال

بدهکار من

از اول هم قرار نبود چشمهایم یاد کسی بماند

قرار نبود کسی برای موهایم شعر بگوید و در حسرت دستهایم باشد

تنها فرستاده بودم تا بفهمم چشمهایی هست که می توانم دوستشان بدارم

و دستهایی که نداشته باشم شان

و آسمانی که ببینمش

قرار بود

چشمهایم در چشم برف

دستهایم در دست آب 

و موهایم د راغوش باد برقصد

و من 

همیشه طلبکار خدایی باشم

که اگر باشد

باقی مردم خیالشان تخت

آنقدر بدهکار من هست که طلبی از کسی نداشته باشد

!!!