دلم واسه وبلاگم تنگ شده

دلم واسه وبلاگم تنگ شده 

...

برفا آب می شن

همه جا رو برف گرفته

سردمه

روحم سردشه 

اما با گرمای همین تن یخ زده قراره زمستون آب بشه

من ساکتم اما فریادم گوش فلک رو کر کرده

برف ها با گرمی تن من آب می شن

زمستون می ره

برف گرمه

...

***

این خونه زیادی غریبه است و من نا بلد

سه نقطه ها آخر خط وا نمی ایستن! و مجبور می شم بیارمشون خط زیری اگه راه حل دارید دریغ نفرمایید ثواب !یا صواب! داره به هر حال

بدهکار من

از اول هم قرار نبود چشمهایم یاد کسی بماند

قرار نبود کسی برای موهایم شعر بگوید و در حسرت دستهایم باشد

تنها فرستاده بودم تا بفهمم چشمهایی هست که می توانم دوستشان بدارم

و دستهایی که نداشته باشم شان

و آسمانی که ببینمش

قرار بود

چشمهایم در چشم برف

دستهایم در دست آب 

و موهایم د راغوش باد برقصد

و من 

همیشه طلبکار خدایی باشم

که اگر باشد

باقی مردم خیالشان تخت

آنقدر بدهکار من هست که طلبی از کسی نداشته باشد

!!!

یاد می گیرم

کم کم یاد خواهی گرفت
تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را
اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر
و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند
و هدیه‌ها، معنی عهد و پیمان نمی‌دهند.

کم کم یاد میگیری
که حتی نور خورشید هم می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری
باید باغ ِ خودت را پرورش دهی به جای اینکه
منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.
یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی
که محکم باشی پای هر خداحافظی
یاد می‌گیری که خیلی می‌ارزی.

خورخه لوییس بورخس

*** 

یاد می گیرم

مهمان

مادربزرگم همیشه توی چایی من مهمان می دید

حالا

مدتهاست مادربزرگ نیست

مهمانها همه یا توی کیسه پودر شده اند

یا پشت چای صاف کن ماندند

مهمانهای این روزها همه ناخوانده می آیند

...

موهایم

موهایم
جایشان دور انگشت های پسرک کولی
میان دستهایش
و در نگاه تو
و تمام مردهای قصه هایم خالیست
موهایم را داده ام باد ببرد

...

ببوس

باد لای موهای چرب هم می وزد

رها که باشی 

لبهایت می تواند ببوسد 

آن وقت تو از خدا فرمان می گیری 

تن پوش های چرک را بسوزان

گل موی تازه بر سر دخترکان دشت بنه 

...

باد لای موهای چرب هم می وزد 

ببوس

سلام

این جا خانه نو من است